Zondag 24 mei 2020

Odis A1 – Atomium A1 Kampioenswedstrijd

 

Zondag 24 mei, ik word wakker en heb niet echt heel lekker geslapen er zit gelijk een knoop in mijn maag alsof het een spannende dag gaat worden.
Het wordt ook een spannende dag ! Dames A1 gaat hun kampioenswedstrijd spelen en ik voel me alsof ik zelf opgesteld ben, straks het veld in moet en vrees dat ik de bal niet vang.
Gelukkig hoef ik alleen maar langs de lijn te zitten want dispensatie is voor mijn leeftijd in de A1, heel prettig, niet meer mogelijk maar de spanning is er niet minder om.
Onze meiden hebben aan een gelijkspel genoeg.

De meiden sloten de eerste helft van de veldcompetitie af met een mooie 2e plaats en na een moeizaam begin in de zaal waarin we een stijgende lijn zagen en afsloten met een 3e plaats gingen we het 2e veldseizoen in.
Niet met het idee om kampioen te worden want we stonden toch op achterstand van Odis maar zoals we altijd zeggen, de wedstrijden zijn nog steeds niet gespeeld en Odis verloor 2 wedstrijden waarvan 1 tegen het team wat laatste stond : Stompwijk’92.
Deze dames moeten de wedstrijd van hun leven hebben gespeeld tegen Odis !

Jammer dat we uit moeten spelen want de kantine van Atomium is helemaal verbouwd en Marijke had 200 tosties extra gemaakt maar helaas, op naar Poeldijk op naar de kassen !
Veel publiek was meegereisd, ouders, broertjes (Mitchel), zussen (Nadia !), onze hond Helmut en verdere familie.
Ook de dames 1 waren eerder aanwezig aangezien zij de wedstrijd na ons moesten spelen.
De parkeerplaats was vol !

Om maar gelijk to the point te komen : de zenuwen speelde de dames wel parten bij de start van de wedstrijd maar ook al daarvoor.
Sommige dames waren prikkelbaar, sommige waren al druk zonder wicky maar gelukkig hebben we de daar onze altijd rustige en voor alles relativerende Aïcha die de mooie woorden sprak :
“Meiden we gaan gewoon lekker ballen het is een wedstrijd zoals alle andere”

Dat die zenuwen onze meiden in de weg zaten was merkbaar, binnen 5 minuten 4-0 achter waarop coach Martin vocaal ingreep langs de zijlijn en met zijn zware doch doordringende stem kort maar krachtig riep : Dames ! Gewoon gaan handballen ! En het was stil, ook langs de lijn.

Daarop pakte onze meiden de draad op onder begeleiding van Esmée die nog een tandje erbij zette, Isabella 4x achter elkaar moeiteloos het doel vondt door het goede blok van Julia op de cirkel.
Demi die een aantal mooie doelpunten maakte met haar passeerbewegingen, Julia Keunig weer een nachtmerrie was voor haar tegenspeelster en Megan “je-kan-duwen-wat-je-wil-maar-ik-ga-niet-weg-blik” bleef volhouden en haar doelpunten meepakten.
Naomi 2x uit een break-out scoorde en wij inmiddels juigend op de bank stonden toen onze penalty-killers Aïcha en Esmée koelbloedig in totaal 4x een penalty benutte nadat Julia tegen het asfalt was aangewerkt.
Genoten hebben we van Chayenne met haar mooie akties die weer een grote bijdrage leverde aan het doelpuntgemiddelde.

Ook verdedigend zat het prima in elkaar. Bij Elodie kon de tegenspeelster het wel vergeten om er voorbij te komen en de meiden communiceerde goed met elkaar wie wat waar wie moest verdedigen.
Was de tegenpartij er dan niet bij ? Jawel natuurlijk, eerlijk is eerlijk Odis speelde een prima pot en scoorde ook regelmatig maar net iets minder dan Atomium.
Mede dankzij onze Cianka want zij stond een wereldpartij te keepen en stopte 2 pingels.
Na het stoppen van een aantal acties vanaf de hoek wilde we haar bij voorbaat al op de schouders nemen.
De ruststand was nog wel spannend 14-15 in het voordeel van Atomium maar in het 2e gedeelte van de 2e helft liepen onze meiden toch rustgevend uit en vlak voor het einde van was het 21-27 met nog 1,5 minuut te spelen, dit was in de pocket !

En bij zo’n voorsprong en blijdschap ga je gek doen, we riepen om Chelsea en in de laatste 30 seconden is ze gewisseld, bij de middellijn blijven staan en haar balletje gevangen, allemaal voorzichtig natuurlijk na haar zware blessure waar nog steeds aan haar herstel gewerkt wordt.

Het eindsignaal ! KAMPIOEN ! GEKKENHUIS ! Helmut de hond sloeg aan, we vlogen het veld op, Cianka namen we op onze schouders, de meiden gefeliciteerd, omarmd, geknuffeld, gezoend en de de mannen namen coaches Martin en Naomi op de schouders ! Mede dankzij hun inzet, trainingen, begeleiding enz zijn de meiden kampioen geworden.
Nog even afgroeten en Odis feliciteerde ons sportief met het kampioenschap.

 

Op de terugweg snel naar Atomium waar we al werden opgewacht door diverse mensen en de taart hebben aangesneden, alle tosties van Marijke hebben opgegeten en de polonaise 3x rond het veld hebben gelopen.
Wat zijn we trots op onze meiden !

Ergens in de verte hoor ik een alarm afgaan……..het lijkt wel een wekker…….dat is raar……..maar nee het is niet raar, het is mijn wekker, het is zondag 24 mei en ik realiseer mij dat ik helemaal niet naar het handbal hoef, dat er geen 2e veldseizoen is gespeeld en onze dames geen kampioen zijn geworden.
Het is corona, alles ligt stil, geen handbal, geen knuffels maar 1,5 meter afstand, geen sociale gezellige trainingsavondjes maar, en dat geldt voor ons allemaal, een deel van mijn dagelijks leven mis ik.
Het gaat allemaal goed komen, daar ben ik van overtuigd, ik kijk uit naar september en hoop dat alles dan weer zoals het oude normaal is of in ieder geval heel dichtbij in de buurt komt.

In tegenstelling tot wat ik in het begin van dit stukje zei : ik heb dus wel lekker geslapen want ik heb gewoon heeerlijk gedroomd !!!
Deze droom gaat zeker uitkomen maar dan volgend seizoen !

Uw verslaggeefster

Deel dit bericht:  Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email